Πώς θα διασφαλίσετε ασφαλή απόλαυση των... κόπων σας στους βιότοπους

Μυστικά για συντήρηση θηράματος

Η ασφαλής κατανάλωση θηραμάτων προϋποθέτει προσεκτική διαδικασία καθαρισμού, συντήρησης και ψύξης, διαφορετικά ελλοχεύουν σοβαροί κίνδυνοι για την υγεία του ανθρώπου.

Το κυνήγι για τον πρωτόγονο άνθρωπο αποτελούσε τη βασικότερη πηγή εξασφάλισης τροφής. Σήμερα έχει μετεξελιχθεί σε μια δραστηριότητα με εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς, οι οποίοι όσο πάει αυξάνονται ολοένα και περισσότερο.

Με τη λέξη "θηράματα" εννοούμε τα άγρια ζώα και πτηνά, τα οποία θηρεύονται από κυνηγούς στη διάρκεια του κυνηγιού. Υπάρχουν, δηλαδή, τα τριχωτά και τα πτερωτά θηράματα, τα οποία πρέπει να συντηρηθούν με τον πλέον καλύτερο τρόπο για να μην προκαλέσουν επιπτώσεις στον ανθρώπινο οργανισμό όταν θα καταναλωθούν.
Tα πτερωτά θηράματα των οποίων επιτρέπεται το κυνήγι είναι το περδίκι, η φραγκολίνα, η μπεκάτσα, το αγριοπερίστερο, η φάσσα, το ορτύκι, το τρυγόνι και η τζίκλα, ενώ στα τριχωτά περιλαμβάνεται ο λαγός.

Συντήρηση θηραμάτων

Η συντήρηση του κρέατος γενικά, και αυτού των θηραμάτων ειδικότερα γίνεται με ψύξη και κατάψυξη. Η ψύξη διατηρεί τα θηράματα όλων των κατηγοριών για λίγες ημέρες (3-5 ημέρες) και βοηθά στην ωρίμανση του κρέατος. Οι θερμοκρασίες ψύξης είναι από +2 έως +5 βαθμοί Κελσίου και επιτυγχάνεται από τα συνηθισμένα ψυγεία, ενώ η κατάψυξη διατηρεί τα θηράματα για μερικούς μήνες, αφού οι θερμοκρασίες κυμαίνονται από -15 έως -20 βαθμούς Κελσίου.

Καθοριστικός παράγοντας για το χρόνο συντήρησης του κρέατος των θηραμάτων είναι η νωπότητα την οποία θα έχει το θήραμα τη στιγμή που θα τοποθετηθεί στην κατάψυξη. Έτσι, τα θηράματα που έχουν παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα εκτός ψυγείου και σε ψηλές θερμοκρασίες ή δεν έχουν αφαιρεθεί τα εντόσθια τους αμέσως, διατηρούνται σαφώς λιγότερο χρονικό διάστημα.

Προσοχή από άρρωστα

Από άποψη υγιεινής, οι κυνηγοί πρέπει να αντιμετωπίζουν τα θηράματα όπως όλα τα κατοικίδια ζώα με τις πιθανές ασθένειες που μπορεί να έχουν και τους κινδύνους της μεταφοράς κάποιων από αυτές στους ίδιους. Γι' αυτό, καλά θα κάνουν να λαμβάνουν κάποια προληπτικά μέτρα για να μην έχουν... παρατράγουδα!
Συγκεκριμένα πρέπει:

• Να ελέγχουν τη συμπεριφορά και εμφάνιση των θηραμάτων (βάρος, ταχύτητα διαφυγής, τρόπο πετάγματος των πτερωτών θηραμάτων κλπ). Το φρέσκο (μη αλλοιωμένο) θήραμα, έχει διαυγή μάτια, που γεμίζουν την κοιλότητα του οφθαλμού και τρίχωμα που δεν αποσπάται εύκολα. Το κρέας έχει ευχάριστη οσμή, κανονικό χρωματισμό που εξαρτάται από το είδος του θηράματος και σκληρή σύσταση (όταν πιέζεται με τα δάκτυλα). Η κοιλιακή κοιλότητα τέλος δεν παρουσιάζει πράσινο χρωματισμό ή δυσάρεστη οσμή.
• Να προβαίνουν άμεσα στην αφαίρεση των εντοσθίων και να προσέχουν να μην χυθούν κόπρανα στην κοιλιά του ζώου ή του πουλιού. * Να παρατηρούν το συκώτι και το χρώμα του κρέατος του ζώου ή πτηνού.
• Τοποθετούν τα θηράματα σε παγωνιέρες ιδιαίτερα κατά τους μήνες όπου επικρατούν ψηλές θερμοκρασίες για να μην προκληθεί αλλοίωση στο κρέας.
• Να επιθεωρούν τα θηράματα για προνύμφες ή αβγά μυγών που έχουν εναποτεθεί μετά τη σύλληψή του.
• Να καταναλώνουν όσο γίνεται πιο σύντομα τα θηράματα γιατί το κρέας τους αλλοιώνεται εύκολα.
• Να ψήνουν τα θηράματα καλά.

Κανόνες στο βιότοπο

Εάν μετά τον τουφεκισμό το θήραμα είναι ζωντανό, τότε πρέπει να φονεύεται αμέσως. Εάν πρόκειται για φτερωτό θήραμα, να αποκεφαλίζεται με κάποιο μαχαίρι, ενώ στις περιπτώσεις των λαγών να γίνεται μια μικρή τομή στο λαιμό του. Έτσι το ζώο δεν βασανίζεται περισσότερο και μία σημαντική ποσότητα αίματος εκρέει. Σε ό,τι αφορά τον εκσπλαχνισμό, το ιδανικό θα ήταν να γίνεται αμέσως μετά τη θανάτωση του θηράματος. Αυτό όμως δεν είναι πάντα εφικτό. Γι' αυτό, οι περισσότεροι κυνηγοί αφαιρούν τα εντόσθια των θηραμάτων που σκότωσαν όταν διακόπτουν τις παγανιές τους για ξεκούραση. Να σημειωθεί ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει οι κυνηγοί να δίνουν τα εντόσθια στο σκυλί τους για να τα φάει, αφού μπορεί να αποδειχθούν επιβλαβή για την υγεία του πιστού τους συντρόφου, αλλά και των ιδίων, αφού κάποια παράσιτα μεταδίδονται με αυτόν τον τρόπο στον ανθρώπινο οργανισμό, όπως είναι π.χ. ο εχινόκοκκος. Οι κυνηγοί πρέπει να γνωρίζουν τη φυσιολογική όψη την οποία πρέπει να έχουν τα εντόσθια των θηραμάτων. Εάν κάτι "δεν σας γεμίζει το μάτι", όπως για παράδειγμα το χρώμα, το μέγεθος ή στίγματα τότε καλά θα κάνετε να μην το ρισκάρετε. Πετάξτε το θήραμα ή προσκομίστε το στις Κτηνιατρικές υπηρεσίες για να τεθεί κάτω από το μικροσκόπιο των ειδικών.
Το επόμενο στάδιο είναι μεταφορά των θηραμάτων. Εάν κάνει κρύο, τότε μπορείτε με σχετική ασφάλεια να τοποθετήσετε τα θηράματα στο πορτμπαγκάζ. Η καμπίνα μεταφοράς επιβατών, πρέπει να αποφεύγεται, ενώ εάν επικρατεί ζέστη, μια καλή λύση, όπως αναφέραμε και πιο πάνω, είναι οι παγωνιέρες. Να θυμάστε ακόμη ότι το αυτοκίνητό θα πρέπει να το παρκάρετε σε σκιερό μέρος εάν και εφόσον θα πρέπει να κάνετε κάποια στάση καθ' οδόν προς το σπίτι.

Υγιεινή του κρέατος

Το κρέας των θηραμάτων διαφέρει σε πολλά σημεία από των σφαγμένων οικόσιτων ζώων.
Συγκεκριμένα:

• Το θήραμα δεν αφαιμάσσεται (δηλαδή δεν αποβάλλεται το αίμα του) με τη διαδικασία της σφαγής, με αποτέλεσμα να προκαλείται γρήγορη αλλοίωση και σήψη του κρέατός τους.
• Η αφαίρεση και απομάκρυνση των σπλάχνων τους, όταν καθυστερεί, έχει ως αποτέλεσμα την μετά το θάνατο διέλευση μικροβίων από το έντερο στο κρέας.
• Η μεταφορά του θηράματος στο ψυγείο γίνεται μετά από παρέλευση αρκετού χρονικού διαστήματος, με αποτέλεσμα να ευνοείται η αλλοίωση του κρέατός τους σε σχέση με αυτό των σφαγμένων οικόσιτων ζώων.
• Η θανάτωση των θηραμάτων γίνεται τις περισσότερες φορές με σκάγια, τα οποία προκαλούν τραύματα και στη συνέχεια είσοδο μικροβίων, από το δέρμα ή το έντερο, στο κρέας.
• Το κρέας των θηραμάτων είναι πιο σκληρό από εκείνο των κατοικίδιων ζώων ή πτηνών. Αυτό οφείλεται στην έντονη μυϊκή άσκηση των άγριων ζώων και στο ελάχιστο λίπος που περιέχει.