Το ξύλο δεν βγήκε απ' τον παράδεισο!!!



Κάποιοι
άνθρωποι υποστηρίζουν ότι το ξύλο χρησιμοποιούνταν στις παλαιότερες εποχές κατά
κόρον ως μέσο διαπαιδαγώγησης και υποστηρίζουν ότι κανένα παιδί δεν έπαθε
τίποτα απ' αυτό. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που φαίνεται επιφανειακά και κανείς
δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβεται στην ψυχή των ανθρώπων που «έτρωγαν» ξύλο στην
παιδική τους ηλικία. Οπότε το: «Κανείς δεν έπαθε τίποτα απ' το ξύλο», είναι μια
παρακινδυνευμένη γενίκευση. Η παιδική ψυχή είναι πολύ ευαίσθητη και κάποια
τέτοια αρνητικά βιώματα χαράζονται βαθιά μέσα στη ψυχή του παιδιού. Η πειθαρχία
και η οριοθέτηση είναι απαραίτητα στοιχεία στην ανατροφή του παιδιού, αλλά
μπορούν να επιτευχθούν με διαφορετικούς χειρισμούς και όχι με το ξύλο.

Αρνητικά στοιχεία του
ξύλου:

Σκοπός
της τιμωρίας θα πρέπει να είναι το παιδί να καταλάβει το λάθος του και να μην
το επαναλάβει στο μέλλον. Με το ξύλο κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει. Το παιδί
αντιλαμβάνεται μόνο την αγριότητα του γονιού κι αν δεν επαναλαμβάνει στο μέλλον
το λάθος του είναι από φόβο κι όχι γιατί κατάλαβε τον λόγο για τον οποίο δεν
πρέπει να κάνει την συγκεκριμένη πράξη. 

Λειτουργεί
περισσότερο σαν εκτόνωση του γονιού. Ίσως είναι και το μόνο που προσφέρει το
ξύλο, αν βέβαια μπορούμε να το δούμε σαν θετικό στοιχείο αυτό. Αυτά που χάνουμε
είναι πολύ περισσότερα. Το παιδί χρειάζεται να μάθει για ποιο λόγο αυτό που
κάνει είναι λάθος και γιατί δεν πρέπει να το επαναλάβει. Με λίγα λόγια
χρειάζεται τον χρόνο μας, χρειάζεται συζήτηση, χρειάζεται να βρούμε τους
τρόπους με τους οποίους θα επιτευχθεί αυτό. 

Δείτε τη συνέχεια του άρθρου στο: www.infochildren.com



0
Δεν έχει βαθμολογηθεί
Η βαθμολογία σας: Κανένα




    RSS Feeds  |  Δημιουργία Ιστοσελίδας